De tweede helft van de jaren zeventig. Voor het eerst een volledig eigen home, het eerste elftal handhaaft zich, de damesafdeling groeit, de weekbrief ziet het levenslicht en een verhuizing lijkt op stapel te staan.


Maliskamp had het kampioenschap van het eerste elftal en het veertig jarig jubileum uitbundig gevierd in de zomer van 1974. De selectie en een groep die zich had ingezet om het jubileum op rolletjes te laten lopen bezochten de wedstrijd bij van het Nederlands elftal tegen Bulgarije (in Dortmund) op het memorabele wereldkampioenschap voetbal in West-Duitsland.


Eigen clubhuis.
Maar, life goes on! We moesten verder. Sportief, maar ook met de ontwikkeling van de club. En daartoe werd een belangrijke stap gezet in 1975. Er kwam een clubhuis, een echt eigen thuis voor de club, het eerste in haar geschiedenis. Dat gebeurde officieel op 15 december van dat jaar. Niemand minder dan burgemeester J.C. Molenaar was het die de handeling verrichtte. De gemeente Rosmalen was al begonnen met een procedure om te kijken of de voetbalclub Maliskamp in haar eigen wijk gevestigd kon worden. Maar dat leverde nogal wat voetangels en klemmen, obstakels en beren op de weg op. Aan het einde van die tunnel was voorlopig nog geen licht te zien. Dus nam de club zelf het initiatief om te gaan bouwen. Een oud, houten schoolgebouw wat stond in Delft werd er gekocht van en geleverd door slopersbedrijf Smits uit Vinkel. Op de plaats waarop het voormalige sportpark ‘De Hoef’ handboogvereniging ‘De Vrolijke Schutters’ nu haar fraaie onderkomen heeft, daar bouwde de voetbalclub haar kantine. In het verlengde van het hoofdveld (veld 4) dat daar inmiddels bij de start van het voetbalseizoen in 1973 was betrokken.

Kantine De Hoef
Met man en macht werd er door de eigen clubleden gewerkt. Vele uren werden er in gestoken. En onder de motiverende leiding van met name Adriaan van den Akker en Cor van Hoof (zoon van Gret) werd het gebouw er neer gezet. In een tijdsbestek van zo’n zes à zeven weken stond het er. En het werd een succes! Het gebouw en haar bewoners ademden een geheel eigen sfeer. Die werd in het gebouw met zijn typisch lange bar echt heel Maliskamps.


Meisjes.
Opvallend was ook in dat jaar dat de oprichting van het dameselftal een onvermijdelijk vervolg kreeg. Het bestaan van vrouwenafdeling binnen de club bleef niet onbesproken in de Rosmalense gemeenschap. Nog in hetzelfde seizoen beschikte de club ook over een meisjeselftal (14- tot 16-jarigen) en heel spoedig daarna zelfs over een tweede.


Het eerste elftal draait mee.
Na achttien jaar (voor het laatst in 1956) was Maliskamp 1 dus terug in de Eerste Klasse van de Afdeling Noord-Brabant van de KNVB. Het seizoen 1974 - 1975 verliep prima, het eerste elftal eindigde als derde. Kampioen werd Rossum, net vóór Hertogstad. Een opmerkelijk feit was eigenlijk wel dat kampioenschap van Rossum. Twee wedstrijden voor het einde kon de Betuwse formatie als kampioen worden tegen… Maliskamp, in Rosmalen. De blauw-witten hadden er alle vertrouwen in. De kantine van OJC, inclusief obers, werd geregeld om na de wedstrijd een begin te kunnen maken van een groots feest. Hoe anders liep het!!! De spelers van Maliskamp gunden Rossum wel de titel. Eerder dan aan Hertogstad, dat was duidelijk. Ze lieten Rossum veel vrijheid en ‘boden’ hen (niet te missen) kansen, maar geen enkele werd er benut. Moet gezegd worden dat keeper Jan de Wit er niets voor voelde om zomaar een goal weg te geven. Hij rekte en strekte zich in alle hoeken en gaten om een doelpunt van de tegenstander te voorkomen. En met succes. Hoe dramatisch werd het voor de bezoekers toen de laatste man van behoorlijk ver hoog terugspeelde op zijn keeper. Die had daar niet op gerekend en plof… de bal lag achter in het net: 1 - 0 dus, en dat bleef het. Hoe triest voor Rossum, dat nu nog maar één puntje voorsprong overhield op Hertogstad. De week erop kwam het toch nog goed door een overwinning in en tegen Wadenoijen.
Het jaar daarop (1975 - 1976) werd afgesloten als middenmoter. In het Brabants Dagblad van maandag 5 april meldde het Brabants Dagblad over de wedstrijd Heusden 1 - Maliskamp 1: ‘De scheidsrechter verbaasde vriend en vijand door zijn onbegrijpelijke beslissingen, veelal gericht tegen Maliskamp’
Minder werd het resultaat in de competitie 1976 - 1977. Maar op het nippertje werd het hoofd boven water gehouden en kon degradatie ternauwernood worden ontlopen. Het team van trainer Wim Heijmans liet Zaltbommel, Bossche Boys en Wadenoijen achter zich.
De volgende editie (1977 - 1978) ging het weer crescendo en werd meegestreden in de kop van de ranglijst. ‘Maliskamp schiet met scherp’ was de kop in het Brabants Dagblad op maandag 3 april. Ons keurkorps had BZS opgerold met 5 - 3 en het dagblad schreef verder: ‘Maliskamp was duidelijk de sterkste, maar er werden veel kansen gemist. In de tiende minuut werd het zelfs 0 - 1 uit een vrije trap. Jo van Meurs maakte in de dertigste minuut gelijk na een voorzet van Lambèr Hanegraaf. Vijf minuten later was het Martien van Gaal die de 2 - 1 aantekende. Door een verdedigingsfout werd het 2 - 2. Nog voor rust bracht bracht Jacques Stundebeek Maliskamp weer op voorsprong. In de tweede helft was het wederom Van Meurs die
scoorde, ditmaal na een voorzet van Martien van Gaal. Die maakte zelf 5 - 2. Door een keepersfout komt BZS nog iets dichterbij’. Het eindresultaat was opnieuw een vierde plaats op de rangschikking.


De eerste weekbrief ziet het licht.
Het volgende seizoen is er qua prestaties een van de middelmaat. Op communicatief gebied levert de club weer een noviteit: de weekbrief. Werden de leden tot dan toe op de hoogte gehouden van het reilen en zeilen binnen de club via een onregelmatig verschijnend weekblad, nu kwam daar verandering in. Elke week, in principe op de woensdag, ontving elk lid de allerlaatste informatie via de weekbrief. Die betiteling zegt het eigenlijk al. Een eigen naam had het blad nog steeds. Namelijk ‘Onder Ons’, de naam die ooit eens was ontsproten uit het brein van penningmeester Frits Neomagus. In het blad werden het programma en de uitslagen vermeld en werden de verslagen opgenomen die veelal door de lezen zelf werden geschreven. Er zouden er in totaal nog 1234 volgen. Op 28 mei 2008 verscheen de laatste analoge versie. De club moest met zijn tijd mee. Dus werd voor de digitale gang gekozen binnen de vereniging en naar buiten toe. Op papier ‘verschijnt’ de club nog wel wekelijks via het lokale weekblad ‘De Rosbode’.


Internationaal contact met Seelbach.
Half en eind jaren zeventig was er ook een relatief intensief contact mat de Duitse vereniging TuS Seelbach 1905 e.V. Jan van Gerven (d’n Baard) was daar rechtstreeks de aanleiding toe. Zijn vrouw had eens meegedaan aan een ballonwedstrijd. Haar exemplaar kwam in het Duitse terecht en zo ontstonden de prille en later wat stevigere contacten. Dat leidde tot een uitwisseling. Seelbach naar Rosmalen en het jaar daarop andersom.

Seelbach
Opmerkelijk was dat als het op het voetballen aankwam (per slot van rekening gaat het daar toch om) onze Oosterburen nooit van Maliskamp konden winnen. Dan hebben we het over het eerste elftal en ‘die Alte Männer’, wat doorgaans het tweede team vormde.
In 1979 moesten door het eerste elftal alle zeilen worden bijgezet om op tijd uit de degradatiezone weg te blijven. Dankzij overwinningen op EWV (Eck en Wiel, intussen gefuseerd met de vereniging Maurik tot MEC ‘07) en BZS werd de middenmoot bereikt.


Naar Maliskamp?
Zoals eerder al gezegd, was de gemeente Rosmalen al een tijdje bezig met een plan om te kijken of de voetbalclub Maliskamp in haar eigen wijk gevestigd kon worden. Procedures werden daarvoor gevoerd. Zelfs tot aan de Raad van State. Dat hoogste rechtscollege in Nederland oordeelde op 24 februari 1978 onherroepelijk dat de club zich mocht gaan vestigen in de wijk Maliskamp. Alle ingestelde beroepen tegen het bestemmings- en bouwplan werden ongegrond verklaard. Het opmaken van de definitieve plannen kon beginnen. Voor de voetbalclub daagt er weer een mijlpaal aan de horizon… een eigen huis. Eindelijk thuis.

Ga naar boven