JO12-1 seizoen 2017-2018

Staand vlnr: Tom Oppers, Olivier van Lith, Miguel Grooters, Jonas van Overdijk en Tigo Molier.

Zittend vlnr: Cas Koekkelkoren, Josje Visser, Femke Oppers, Julian Haan, Joep Schrover, Vincent Delmeire

en Tygo Molenschot.

 

 

 

 

SV O.S.S.20 JO12-1 - Maliskamp JO12-1: 4-6 (3-3)

Statistisch gezien komen we, na 4 verliespartijen op rij, steeds dichterbij een overwinning. Tegenstander van vandaag was de kampioen van de najaarscompetitie SV O.S.S.20 JO12-1. Deze in het geel-blauw spelende ploeg heeft echter ook z’n draai nog niet gevonden in de hoofdklasse en heeft slechts 1 schamel puntje behaald. Dat is er toch eentje meer dan wij maar toch....veel is het niet. Waren we vandaag bij machten om de rode lantaren over te dragen aan de boys uit Oss, dat was de grote vraag.

 

En dat is VIER.

De vijfde wedstrijd van het seizoen en alweer het 4de uitduel, deze vreemde indeling is natuurlijk ontstaan door het grote aantal afgelastingen maar kan misschien gunstig gaan uitpakken met een serie van thuiswedstrijden in het verschiet. Vandaag dus uit naar O.S.S. 20 in Oss, de kampioen uit de 1e klasse in het najaar, thuis hadden we van dit team met 6-4 verloren, vandaag kans op de revanche!

Met z’n twaalven vertrokken, waarna Cas D. (JO11-1) had beloofd aan te zullen sluiten na zijn eigen wedstrijd in Empel, dus gaande weg de eerste helft weer met 13 ‘man’. In de gebruikelijk opstelling stonden we in alle vroegte (om 10.00 uur) klaar. Wel een keer grappig om te melden dat Julian een ‘aha – erlebnis’ had, hij keek bij het handjes schudden zowaar de keeper van de tegenstander in de ogen 😉.

Na het eerste fluitsignaal en nog voordat O.S.S. het goed en wel door had, was Jonas aan alle aandacht ontsnapt en stonden we al met 0-1 voor, dat was een aardige ruggesteun. Maar zoals we inmiddels weten is dit niet persé zaligmakend. Want we hebben vaker voorgestaan deze competitie. Het iets langere vasthouden van de voorsprong dat was de uitdaging. Maar wederom was het een minimaal genot, slechts 60 sconden stonden we voor en toen kwam de thuisploeg alweer langszij 1-1 in de tweede minuut van het duel. Een oude kwaal stak weer even de kop op, desorganistie en ook de 2-1 voor O.S.S. was in de 3de !! minuut een feit.

 

Veerkracht

Maar, naar mate het seizoen vordert en de trainingen weer intensiever worden, krijgen we meer veerkracht. Dus werd de aanval weer gezocht en was het in de 7e minuut alweer gelijk, Vincent veroverde de bal en ging alleen op de doelman af en de 2-2 lag in het mandje.

Hierna volgde een fase van betrekkelijke rust, de strijdbijl werd even begraven en het spel speelde zich vooral op het middenveld af. Met wat meer dreiging van Maliskamp stabiliseerde het spel zich. Maar na een kleine twintig minuten spelen was het toch weer O.S.S. 20 dat als eerste van zich liet spreken, aanval door het midden en de 3-2 lag achter Julian.

Met een kleine tactische ingreep, Tygo voor Thom op rechtsback, moesten we trachten meer grip op hun linksbuiten te krijgen en dat sorteerde effect. Onze kleine pitbull Tygo vrat z’n directe tegenstander op en denderde met grote regelmaat over hem heen naar voren.

Met een vrije trap op een meter of 25 van het doel en met Olivier achter de bal maakte het publiek zich op voor de gelijkmaker, zeker met een keepertje op doel van maar twee turven hoog. Het schot dat kwam, was hard, was zuiver maar kwam tegen de onderkant van de lat, doellijn technologie faalde en terwijl iedereen bewonderd stond te kijken kon de doelman zich herstellen van de dreun boven zijn hoofd en pakte de bal.

Toch was dit de aanzet voor onze, uitstekend op dreef zijnde aanvalslinie, met Josje, Tigo en Vincent er nog een schepje bovenop te doen. De beloning volgde dan ook snel en het was weer Vincent die zijn uitstekende vorm van de laatste weken ten toonspreidde; 3-3.

 

Erop en erover.

Het was tijd om te gaan rusten en beide ploegen kozen ervoor de reis te ondernemen naar de kleedkamers. Na een kleine tien minuten kwamen beide ploegen weer het veld op en begonnen ze onder leiding van de uitstekende scheidsrechter aan het tweede bedrijf.

Maliskamp liet er geen (kunst)gras over groeien. De intenties werden direct duidelijk alles op de aanval en gaan voor de drie punter. Cas en Jonas namen het middenveld stevig in handen waardoor Olivier met grote regelmaat met zevenmijlslaarzen het middenveld kon oversteken. Onder die druk bezweek dan ook de Ossche verdediging, een overtreding op Miguel en weer een vrije trap op dik 20 meter van het doel was het gevolg.

Met Olivier achter de bal en een aantal aanvallers op scherp voor de afvallende bal. De bal die op het doel afvloog was wederom hard, met een achteruitdeinzende keeper in het doel...en? achter de lijn, de bal los en Joep? Of Tygo? er als de kippen bij de bal voor de zekerheid tegen het net te tikken; 3-4 !! Was dat een seintje voor erop en erover?

Met nog 25 minuten te gaan en het voordeel aan onze kant maar....voor hoe lang? Dat was nu de vraag. Al zag het er allemaal wel lekker vertrouwenwekkend uit. Zeker omdat de vandaag wat worstelende Thom prima door Cas(je) werd vervangen en Femke haar ‘mannetje’ stond aan de rechter i.p.v. aan de linkerkant. Daar weer achter stond Julian zich heerlijk uit te leven en kansjes van de thuisclub onschadelijk te maken. We hadden het prima voor elkaar.

Toch werd er aan de zijlijn smachtend uitgekeken naar een iets ruimere marge want dat zou toch wat rust brengen, met name bij de meelevende supporters.

 

Klapstuk van de ochtend.

Gelukkig viel het vandaag dan toch allemaal de goeie kant op. Na, wederom, een turbo sprint van Tigo kwam de bal bij de geheel vrijstaande Josje en die wist dat presentje wel te waarderen, een keurige bal over de keeper en de 3-5 stond op papier. Maar helaas lieten we O.S.S. toch weer tot het geloof komen dat ze iets konden halen tegen ons. Dus kwamen ze weer terug tot 4-5.

Gelukkig was er niet heel veel tijd meer over voor de thuisclub. En hadden wij het klapstuk van de ochtend nog achter de hand.

De corners die wij mogen nemen eindigen steevast in halve, hele en/of bijna kansen – slash doelpunten. De laatste hoekschop van deze ochtend was ook dat lot beschoren, met Miguel achter de bal en Joep naast zich besloten ze tot de ‘korte’ variant. De voorzet van Joep was perfect het onverschrokken voor de bal gaan van Thom zo mogelijk nog perfecter, blik op de bal gericht en de snoeiharde kopbal vloog hard in het doel! Thom’s eerste doelpunt en de 4-6 voor Maliskamp op het digitale wedstrijdformulier.

Zo zag Thom zijn iets minder wedstrijd toch geweldig eindigen en konden de eerste DRIE punten aan ons totaal van NUL worden toegevoegd. Leuke bijkomstigheid is dat we tevens de rode lantaren aan O.S.S.20 mogen overdragen. Waarbij we ook moeten aanhalen dat, wanneer je in deze competie twee keer achter elkaar wint, je zomaar ineens 5de of 6de staat. Dus we gaan voor de plaatsen boven ons, te beginnen tegen UDI’19/CSU JO12-1, de nummer 8 van de ranglijst...winnen we, dan springen we zo over ze heen, want zij hebben nu 4 puntjes......tot zaterdag de 21ste ....onze keepert is dan op leeuwenjacht maar met behulp van Willem (keeper van de JO11-1) zullen we weer voor 3 punten gaan. TOEDELOE!

Maliskamp JO12-1 – Margriet JO12-1: 2-3 (1-1)

Zaterdag 7 April 2018, poging nummero 4 voor Maliskamp JO12-1 om punten over te houden aan een goeie pot voetbal. De tegenstander vandaag was Margriet JO12-1 uit Oss. In september 2017 wisten we deze ploeg nipt te verslaan met 5-4, vandaag mochten we laten zien wat er allemaal was bijgeleerd in een half jaar tijd.

 

Publiekstrekkertje...

Een publiekstrekkertje.....en dan bedoel ik met name de teksten waar ik de afgelopen weken met regelmaat gebruik van had gemaakt. “Onterecht, geflatteerd verloren, beter maar toch verliezen, uitstekende pot maar NUL punten” dat wekte bij enkele trouwe lezers van mijn verslagen de nieuwsgierigheid en wat vragen op. Kijkt de verslaggever door een te rood-witte bril? Is het waar wat hij allemaal schrijft? Na drie uitwedstrijden was er vandaag de gelegenheid, in een thuisduel, met eigen ogen te aanschouwen of het een beetje klopte wat er afgelopen weken beschreven was.

Gelukkig lieten, de 12 spelers van Maliskamp JO12-1 en die ene (Cas) van de JO11-1, mij vandaag niet in de steek en kon iedereen met eigen ogen zien dat het niet uit de dikke duim gezogen was, of door een rood-witte bril bekeken, dat wat er op papier wordt gezet, KLOPT!

 

Vol goede moed op jacht naar punten.

Met het bekende aanvallende concept gingen we van start. Het op papier gehanteerde, 1-3-4-3 maar in de praktijk gebruikte 1-2-5-3, was weer overrompelend voor de tegenstander. Keeper Julian die zich vaak prima opsteld als laatste man, Thom en Femke in de zone dekkend op wat ze tegenkomen en Olivier die tracht z’n verdedigende taken te combineren met inschuiven en aanvallen. Daarvoor staan bijna louter aanvallend ingestelde spelers, met twee controleurs, Jonas en (Grote 😉)Cas. Dus ‘gaan met die banaan’!!

Op die manier werd Margriet aangepakt. Het resultaat was er al vrij snel. In de 5e minuut van de wedstrijd werd door Jonas, Vincent allleen op de keeper af gestuurd, en in plaats van zelf de bal tegen de touwen te rossen legde hij deze breed op de meegelopen Joep en dat was al snel de 1-0.

Een uitstekend begin van de wedstrijd. Maar met de wind en de zon in de rug kreeg ook Margriet de nodige kansen op mogelijkheden. Waarbij we het geluk hadden dat de grote rechtsbuiten vaak zo graag richting het doel van Julian wilde dat hij vaak buitenspel ging staan.

Na een kwartiertje dachten ‘we’ (de supporters) dat ‘ze’ een wat ruimere marge gingen krijgen, maar de bal die, door Tigo, werd voorgetrokken kwam voor het verkeerde been van Cas(je) en verdween naast het doel. Toen we een minuutje of vijf voor de rust nog een splijtende demarage zagen van de jarige Tigo stonden we wederom klaar om te gaan juichen. Maar helaas, wederom ging de bal, via Vincent langs de verkeerde kant van de paal.

En in plaats van zelf op 2- of zelfs 3-0 te komen, volgde er een snelle uitbraak van Margriet en lag de 1-1 in het mandje. Het is een veel voorkomend euvel in de voetballerij, maar dat hoort er wel bij.

 

Van de mat, maar zonder punten.

Met het lichte voordeel van een windje in de rug en de zon niet in het gezicht van onze keeper. Begonnen we even voortvarend aan het tweede bedrijf als we het eerste waren gestopt. Margriet kwam vast op eigen helft te staan en ze hadden alle skills van de uitstekende keeper nodig om overeind te blijven. Het was een overvloed aan kansen voor Maliskamp in het eerste kwartier. Maar de verdiende voorsprong kwam er niet. Er werd langs de kant alweer gesproken over de, welbekende, deksel en de neus. En precies zo ging het. Een diepe bal, Olivier te ver van ‘huis’ om de spits nog te achterhalen en de 1-2 was een feit.

Zucht en steun langs de lijn en tevens bevestigende knikjes, van tja....dat bedoel je dus! Een minuut later lag de 1-3 ook nog achter Julian en we dachten allemaal....daar gaan we weer. Maar dat was vandaag niet zo. De mouwen werden nog wat hoger opgestroopt en de thuisclub ging opzoek naar de aansluittreffer. En die kwam er, degene die ‘um vandaag zo verdiende, kreeg ‘um ook op z’n naam. Vincent mocht na een klutsbal de bal binnen tikken en deed dat ook; 2-3. Maar er was, helaas, te weinig tijd over voor de 3-3. Het bleef, bijzonder onverdiend, 2-3 voor Margriet, geflatteerd, tegen de verhoudingen in, etc.etc. Maar ook; als je zelf niet of te weinig, scoort, wordt het lastig om te winnen. We spelen hier Margriet JO12-1 gewoon van de mat, wordt het 7- of 8-3 zal niemand zeggen dat het onverdiend geweest was....maar er staat simpel 2-3 en dat telt!

Kortom; lekker trainen op afwerken, afwerken en nog eens afwerken! En dat is volgens mij het leukste dat er is...succes dames en heren!

De overwinning komt steeds dichterbij. Zaterdag zullen we gaan proberen in (wederom) een uitwedstrijd OSS’20 de rode lantaren over te dragen. De kampioen van het najaar heeft z’n draai blijkbaar ook nog niet helemaal gevonden, dus wie weet......TOEDELOE!!

Brabantia JO12-1 - Maliskamp JO12-1: 5-1 (0-0)

Het wil op dit moment allemaal nog niet erg vlotten met de JO12-1. Om het maar eens populair uit te drukken we zitten in de hoek waar de klappen vallen. Ondanks soms hoopgevende scoreverlopen valt het nu steeds de verkeerde kant op voor onze jongelui. Ook vandaag kwamen we na een prima eerste helft (0-0) uitstekend uit de startblokken in de tweede en met een 0-1 na een paar minuten....leek het de goede kant op te gaan.

 

NUL – NUL is niet altijd saai!

In het najaar hebben we ook deze tegenstander al eens ontmoet, toen waren we slecht met 11 man door de herfstvakantie. Nu waren we met maarliefst 13 spelers, ook Cas D. was weer van de partij. Met Harold langs de lijn als grensjager en het meegekomen talrijke publiek op de puike tribune waren we er helemaal klaar voor.

Er ontspon zich een leuke gelijkopgaande wedstrijd waarbij Maliskamp speltechnisch de overhand had. Maar, zoals de kop van deze alinea al doet vermoeden, een duel met weinig kansen. Wel kleine mogelijkheden aan beide zijden. Waarbij met name de constante dreiging van counters van Brabantia op de loer lagen. Een keeper van 11 jaar... en twee koppen groter dan onze Julian ramde de bal met grote regelmaat over de middenlijn in de hoop de snelle spitsen te lanceren. Dat lukte regelmatig maar Femke, Thom en Olivier lieten zich niet verrassen. Leken ze er toch een keertje tussenuit te piepen was Julian bij de les om de bal te onderscheppen of stonden ze buitenspel.

Zo gingen we dus de rust in met een niet saaie nul- nul, waarbij wij (de supporters) prima spel voorgeschoteld hadden gekregen.

 

De bekende hoek en de klappen!

De start van de tweede helft gaf eenzelfde beeld te zien als de eerste helft. Een Maliskamp dat voorzichtig de weg naar voren zocht en Brabantia dat rustig wachtte op wat komen ging. Wat komen ging waren een aantal corners van Maliskamp kort achter elkaar. Uit de tweede corner kwam de bal vanaf links (Tigo) voor de goal waarbij Josje er als de kippies bij was om de 0-1 op het bord te schieten.

De betrekkelijk luidruchtige coach van Brabantia ging helemaal uit z’n plaat, wat waarschijnlijk op beide ploegen zoveel indruk maakte dat, direct vanaf de aftrap, Brabantia de eerste echt vette kans binnen knalde 1-1. Dus die hoek met dat soort klappen bedoelde ik dus!

Weer een behoorlijke tegenvaller voor de Maliskampse boys en girls. En we zijn op dit moment, ondanks prima spel, maar NUL punten rijk en niet in staat dat soort tikkies op te vangen. Brabantia rook bloed en profiteerde optimaal van het wankele evenwicht van Rosmalens beste JO12-1 (😉....😊). Er vielen doelpunten waar Julian alleen maar bewonderd naar kon kijken... snoeihard net onder de lat enzo....geen eer aan te halen.

Uiteindelijk stokte de doelpuntenproductie op 5-1 en dan kunnen we toch met recht spreken over een geflatteerde overwinning van Brabantia want het spelniveau lag veel dichter bij elkaar.

Klein voetnootje, Brabantia (grote vereniging in Eindhoven, 3 x JO12 en 3xJO13) speelt in dit team met 3 dispensatie speler (JO13) terwijl wij standaard aantreden met drie JO11 – spelers en vandaag zelfs met een vierde...das toch ook wel een dingetje. Heeft zo’n grote club dat nodig? Is wat ik me afvraag....

 

Vallen en opstaan!

Zo gaan we met vallen en opstaan door ons eerste hoofdklasse seizoen. Hadden we voor hetzelfde geld 4 of 6 punten gehad uit deze drie wedstrijden, maar staan we toch met lege handen. Zaterdag krijgen we eindelijk een thuiswedstrijd, dan mogen we tegen Margriet laten zien dat we het echt wel kunnen over een periode van 60 minuten. Daarnaast moeten we in onze oren knopen dat we echt niet slechter worden van dit soort potjes, alleen een motiverende overwinning kunnen we goed gebruiken. En.....we kunnen ze hebben!! de eerste wedstrijd dit seizoen wisten we namelijk te winnen (5-4) in Oss bij Margriet.

Alléz mesdames et messieurs, let’s go, the next game will be “the dead or the Gladiolen”. Wij (alle supporters) hebben er vertrouwen in..........TOEDELOE!!

Ga naar boven